Padişahlarımın sonu,otuz altıncısı,
Sultan Abdulmecit Hanın,en küçük oğlu,
Hem anadan,hem babadan yetim büyüdü,
Sultan 2.Abdulhamit Hanın yanında yetişti,
Zor günlerde padişah oldu,Vahidettin Han.
Yazın soğuk,kışın sıcak ye,
Lokmaları iyi çiğne,
Buğday,koyun,tavuk eti ye,
Sıhhat en büyük nimet.
Hz.Ömer,Hz.Eslemle dolaşıyordu,
Bir evden gelen bir çocuk sesi duydu,
Kapıya yaklaşıp nedenini sordu,
Kapı açıldığında bir kadın vardı.
Ya Rab, O günde yüzüme bakmazsan,
Mahşerde,kabirde beni yakarsan,
Resul Sancağı altına sokmazsan,
Yazık bana,hayıf bana,vah bana.
Hicretin yedisiydi,oldu Hayber Gazvesi,
Bayrağı Resulullah,Hz.Ömere vermişti,
Savaş çok uzun sürdü,düşmedi hemen kala,
Geri döndü ordusu,ordan Resulullaha.
Cenazede vardır,ibret bizlere,
Bir uyarı ikaz, gaflettekine,
Yazık uyanmayan, katı kalplere,
Tabuta girersin,bir gün sen kardeş.
Bu gece indirildi,Kutsal kitap bizlere,
İbadetlerin kabul,edildiği bir gece,
Kurtuluş beratları,verilir müminlere,
Cehennemden beratı,ver bizlere Allahım.
Yarattı Allah celle,önce kalemi,
Yaz kıyamete dek,tüm geleceği,
İlk önce kalemin,levhe yazdığı,
Allahın adıyla,başlar besmele.
***
Mahlukat onla,hep emniyette,
Vardı saliha kadın,yaşıyordu bir köyde,
Münafık cahil koca,oyun oynar kahvede,
Mübarek hatun okur,her işinde besmele,
Kızar her gün kocası,ne okursun habire.
Dünya hep yalancı,insan vefasız,
Yavaş olsan tembel, derler hep Hocam.
Çalış çabalasan, her gün durmadan,
Dünyaya tapıyor,bu derler Hocam.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!