Hicran Nöbeti Şiiri - Sadık Kocabaş

HİCRAN NÖBETİ
Gözlerim yoldadır, umut perişan,
Ömür yaprağını tüketir zaman,
İçimde biriken bu harlı duman,
Sönmek bilmez, koru derin yerdeymiş.

Gurbet uykuları bölünür durur,
Soğuk duvarlara sitemi vurur,
Hasretin kökleri ruhumda kurur,
Ulu çınar gibi sızım can daymış.

Gönül dergahına kilit vurulmaz,
Akan gözyaşına sebep sorulmaz,
Yâri beklemekten yürek yorulmaz,
Vuslat dedikleri mahşer gün deymiş.

Zamanın elinde esir mi kaldım,
Yalan rüzgarlara mektuplar saldım,
Ben kendi derdimle ummana daldım,
Meğer bu kaderin ucu gam daymış.

Çile tezgâhında dokundu hırkam,
Dünya pazarında kalmadı arkam,
Hakka ayandır ki bitmedi sevdam,
Gözümün bittiği hudut yön deymiş.

Vefasız elinden sînem yaralı,
Yaş Kemal’e erdi ahüzaralı,
Kalemsiz Şair’e açın mezarı,
Toprağın örttüğü can bu ten deymiş