Hicrân Kapısı Şiiri - Ali Urgan

Beyhûde çaresi yok, her dem ne yaz ne kışın,
Eyvâh! Telleri bozuk bir perdeden çalmısım.
Yıllar öncesi kara gözlü sevdiğim kızın,
Vâhlar olsun bana ki hep âhını almışım.

Bir teselliye muhtaç, içip şehvet suyundan,
Fahişe duygularım vazgeçmedi huyundan.
Bîteviye oynadım sevda adlı oyundan,
Kendimi bir olmazın kuyusuna salmışım.

Bir ince elemdendir şu çektiğim her âhım,
Bağışlanmaya muhtaç sinemdeki günâhım.
Katran geceye gebe, doğmadı hiç sabahım,
Beni de ölüden say; yaşıyorum sanmışım.

Sevda adlı oyunda, bahtıma düştü ateş,
Geceyi ağlatarak açsa da gökte güneş.
Yalnızlık sofrasında bana o gözlerin eş,
Hicrânın kapısında karanlıkta kalmışım.

Şu ruhumu delice engin sahrâya sürdüm,
Kara gözün ferine basılmış bir mühürdüm.
Esirken aşkım sende, inan ben orda hürdüm,
Senin geceye çalan gözlerine dalmışım.