Giderek karla kapanıyor yollarımız
Üstümüze yağmasını beklerken
Şarkı söylüyor ölüler
Geçtiğimiz ağaçlıktan hıçkırarak
Duyduğumuz acıyla hatırladık kalbimizi
Çaresiz kaldık ya şimdi
Acıyacak kalp
Susacak akıl
Tek başına kalacak kalbimiz
Sabah olsun artık
Bitti mumda ip
Eridik beraber
Söndük
Karanlığa gömüldük
Nefes alamamaktan yakınan hasta gibi
Ölmekte bir hastane odasında
Sevinçlerimiz
Cevap vermiyor hastane baştabibi
Kaçırdık da son dakikasını umudumuzun
Tahrip olan duvarların
Enkazını bekliyoruz
İçimizden okuduğumuz şiirle
Epeyce yalnız kaldık
Düşüyor yüzümüz
Camekanlardan yansıyan yüzümüze
Bakamaz olduk
Biraz daha
Biraz daha ölüyoruz
Adım adım seyrediyor paranoyamız
Tek korkumuz olsaydı
Ölmek
Yitip gitmek var
Yalnız kalmak
Sonra mahcup olmak hayata
Nasıl da yanıldık
Çare olamadık
İki sokak lambası altında
Soğuktan titredik
Titredik
Hiç titrememiş gibi
Hiç susmamış gibi sustuk
Ne olduk
Biz kim olduk
Kimsesiz köpekler kadar
Kimsesiz
Sığınacağımız bir balkon altı bile yok
Bizi kabul edecek bir mezar var mı
Parça parça parçalarımızı
Toplamadan çöp arabaları
Yok olacağız
Kayıt Tarihi : 6.06.2026 20:06:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
