Hiçim Şiiri - Halil Kumcu

Her şey bir hayal gibi geçti üzerimden,
Üç nefeslikmiş meğer bütün hayatım.
Biri dünde kaldı, gömüldü hatıralara;
Biri içimde, mahşere gider koşar adım.

Üç nefesin bütün hikâyesiymiş bu benlik,
Oysa bir nokta bile olamamışız şu evrende.
Son nefesteki o derin hiçi gömdüm yüreğime;
Sen, ben ne fark eder? Hiçlik bekler bizi ahirette.

"Hiç gördün mü azizim?" dedi kendi kendine,
Aynadaki aksine bakıp sordu: "Benden ala hiç olur mu?"
Sustu sonra... Baktı uzun uzun o soğuk camlara;
Fısıldadı kendine: "Evet, ben bir hiçim... Bildin mi sonunu?"

Hafiften bir ürperiş titretti resmimdeki o son izi,
Şehir sustu artık, kapandı birer birer pencereler.
Ne bir isim bıraktım geriye, ne sitemli bir veda;
Kendi yokluğumda kayboldum, bitti o büyük keder.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Hayat dediğin üç nefesliktir; biri doğar, biri yanar, biri susar.
•Aynaya baktım… gördüğüm yüz değil, geçip giden yıllardı.
•Ne kadar yaşarsan yaşa, son nefeste herkes eşit: bir hiç.
•Dün geçti, bugün yoruldu, yarın zaten gelmeyecek kadar uzak.
•Bir nokta olamadım hayatta; çünkü hep virgüllerde takıldım.
•Ömür kısa değil; umutlar uzun olduğu için kısa gelir.

19/03/2019 / Salı / Ankara