Hiç Yanmamış Gibi Şiiri - Poyraz Özbey

Sözler verildi…
Gece şahitti,
yıldızlar bile inanmıştı.
Ama insan en çok,
inandığı cümlelerin altında kalıyormuş.
Bir zaman sonra öğrendim;
her “ölürüm senin için” diyen
biraz vakit geçince
başkasının gözlerinde yaşamayı seçiyormuş.
Ne garip değil mi?
Kalbini kıranlar,
bir gün gelip
senden merhamet bekliyor.
Oysa ihanet
sadece gitmek değildir.
Bazen insanın yüzüne bakıp
hiç değişmemiş gibi davranmaktır.
Ve hayat…
en ağır cezaları mahkemelerde değil,
insanın vicdanında veriyor.
Çünkü gün geliyor;
yarım bıraktığın bir kalp,
geceleri senin uykuna dönüşüyor.
Unuttuğunu sandığın biri
bir şarkının içinde çıkıp
yıllarını susturuyor.
İnsan herkesi affedebiliyor bazen…
Ama kendini kandırdığı günleri
asla unutamıyor.
Şimdi biri bana
“En büyük kayıp nedir?” diye sorsa,
ölüm demem.
Derim ki:
Bir zamanlar
uğruna dünyayı yakacağın birinin,
günün birinde
gözlerinin içine bakıp
hiç yanmamış gibi davranmasıdır.