Hiç Kıymetin Yok Şiiri - Uğur Turgut Ilgar

Hiç kıymeti yoktur elindeki tesbihin,
Yüreğin yiğitçe çarpmıyor ise.
Ayaklarına kadar sarkıtsan ne olur,
Her telinden riya akıyorsa bıyığın.

Tak takıştır en gösterişli yüzükleri,
En cafcaflı takım elbiselerle poz kes.
Kibir kokan ağzından şiir çıksa ne olur,
Ciğerin beş para etmiyor senin.

Senden asla olmaz dava adamı,
Sana diyorum soytarı, sensin bu camianın çakalı.
Bir şiirle nasıl da bozdum rahatını,
"Bana mı?" dedin ya, evet o sensin.

Aynalara bakıp yiğit sanırsın kendini,
Üç alkış duyunca divan sanırsın yerini.
Bir gün menfaat kesilse önünü,
Dün sattığın kapıyı çalarsın gizliden.

Dilin başka söyler, gönlün başka söyler,
Meydanlarda aslan kesilir, köşede titreşir dizler.
Hakikat değince canına, bozulur bütün sözler,
Yiğit olan eğilmez, eğilen senden olur.

Türkçülüğü diline dolamışsın ezberden,
Ne töreden haberin var ne de kutlu geçmişten.
Bir çıkar kokusu gelsin uzaktan bir yerden,
Dün sövdüğün adama bugün bey dersin.

Yüksekten konuşursun, içi boştur heybenin,
Ne millet yükü taşımış ne çilesi var yüreğinin.
Gölgene bile faydan yokken senin,
Dağ kaldırmaktan söz edersin her gün.

İlgar der ki yiğit olan özüyle bilinir,
Altın yüzükle değil, sözüyle bilinir.
Adamın mayası dara düştüğünde görünür,
Mert olan ayakta kalır, namert yere serilir.

Çok gördük bu meydanda nice maskelileri,
Dün başka, bugün başka gezen suretlileri.
Rüzgâra göre dönen o sahte beyleri,
Tarih bir gün yazar da ibret olur adları.