Hiç İyi Değilim Şiiri - Zühre Türkeli

Hiç İyi Değilim
​Aklımın kuytularında bir şeyler kırılıp duruyor günlerdir, sesini sadece ben duyuyorum. Dışarıdan baksan sokaklar renkli, kuşlar telaşla kanat çırpıyor, hayat tam kadro sahne alıyor ama ben o kalabalığın ortasında fena halde bocalıyorum. Hani gülümsüyorum, çayımı alıp pencere kenarına oturuyorum, gökyüzünün mavisine bakıp "Tamam," diyorum, "geçip gidecek bu da." Ama içimdeki o sessiz çığlık bitmek bilmiyor. Sol yanımda bir sızı var, adı sanı belli değil ama ağırlığı dünyalara bedel.
​Bazen tek bir cümle yetiyor insanın dengesini bozmaya ya da bir şarkının hiç beklemediğin bir notasında yakalanıveriyorsun o eski hatıralara. Etrafımdakiler nasılsın diye sorduğunda, adettendir deyip "İyiyim" deyip geçiyorum. Kimseyi yükümle yormak istemiyorum belki de. Ama aynadaki yüzüme baktığımda o yalanı kendime bile satamıyorum işte. Rüzgar fısıldıyor, yapraklar dans ediyor, dünya cıvıl cıvıl dönmeye devam ediyor da ben o neşeli ritmin tamamen dışında kalmış gibiyim.
​Geceler çökünce daha da derinleşiyor bu kimsesizlik hissi. Herkes uykusuna çekildiğinde ben kendi zihnimin dehlizlerinde kayboluyorum. Geçmişin keşkeleri, geleceğin belirsizlikleri derken kalbimin yorulduğunu hissediyorum. Yine de içimde bir yerlerde hâlâ bir umut ışığı titriyor; belki yarın sabah güneş daha farklı doğar, belki bu içimdeki sisli hava dağılır diye bekliyorum. Ama bu akşam, tam da şu an, ne yaparsam yapayım içimden başkası gelmiyor: Gerçekten hiç iyi değilim.