...kalbim ağrıyor, tüm kalabalıklar içinde
sessizce, soluk bile almadan, kimsesizce.
İçimde adı konmamış bir hüzün var,
sanki birini bekliyorum;
ama kim olduğunu bilmiyorum.
Belki hiç gelmeyecek,
belki hiç var olmadı,
belki sadece kalbimin uydurduğu
bir ihtimaldi.
Yine de umut
inatçı bir çocuk gibi
ilk günkü yerinde duruyor,
her sabah yokluğuna uyanıyorum,
her gece varlığına inanıyorum,
var olduğuna var olsa bile inanılmayacak olanın.
Ve ben,
hiç gelmeyecek olsa bile
o gelene kadar değil,
umudum bitene kadar bekliyorum…
Kayıt Tarihi : 9.04.2026 16:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!