Hiç Şiiri - Halil Kumcu

Nasıl da el sallıyor kapıdaki kış,
O kasvetli, o buz gibi soğuk yüzüyle...
Biliyorum, elbet bitecek bu gölge oyunu;
Tükenecek ömür, öyle veya böyle.

Dışarıda o bildik yağmur kokusu,
İçimde çoktan sönmüş küllü anılar...
Pişmanlık nafiledir artık bugün;
Hayat bu işte; bir kuş gibi avuçtan uçar.

Göğsümde o amansız acı sıkışma,
İçimde katran karası, tarifsiz bir karanlık...
Dilim mahkûm oldu o derin gözlere;
Celladımmış meğer sevdiğim, yazık.

Taş kesildi sesim, buz tuttu yüreğim;
Sözlerim boşlukta yok oldu, bitti...
Rüyanın içindeki o rüyam meğer;
Kocaman bir düşmüş, "hiç" oldu gitti.

Şimdi ne bir iz kaldı geriye, ne de bir ses,
Karanlık bir deryada kayboldu her hece.
Söndü içimdeki o son soluk nefes;
Ben bir hiçliğe büründüm bu gece.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir bakışın cellat olması için bıçak taşımasına gerek yok… soğukluğu yeter.
•Hayat bir gölge oyunudur dostum; ışık değişince herkesin yüzü değişir.
•Hayat, bir sigara dumanı gibi… tutamazsın, ama boğar.
•Pişmanlık, geçmişe atılan kurşundur; dönüp bugünü vurur.
•Rüya dediğin şey, gerçeğin utancıdır; sabaha karşı kaçar gider.

2 Aralık 2018 / Pazar / Ankara