Hezeyan Seli Şiiri - Ebrar Doğan

Nisan ayının ılık rüzgarları
gönlümün nahoş yapraklarının aralardan sızıp
içimde sonsuz soluklar halinde birikiyor.
Dibi olmayan çatlak hayallerimi, makus düşlerim süslerken
bayat bir ifadeye bürünüyor günlerim.
ve açmaya hazırlanan çiçekler var göğsümde,
ruhumun mekaniğini bozmuş ayarsız çiçekler.
kırıklıklar halinde tutunmuş naçiz yüreğime.
kökleri, gülüşlerimi zehirliyor,
kandırıkçı bir silüet gibi.

ne anlatsam çaresizlikle dolu ne anlatsam ki.
hangi kenarından tutsam bu hezeyan dolu bakışlarımın
gözbebeklerimden patlıyor havai fişekler ve kulaklarımda bir sessiz şarkı her seslendiğinde,
taze ümitsizlik buhranı, tozlu rafların arasından sıyrılıp yeniden okunmayı bekleyen bir kitap gibi duruyor önümde.

Bu ılık rüzgarlar,
çaresizliğimi gün yüzüne çıkarıyor karanlıklar içinde.
uykularımı kaçırıyor yahut felakete sürüklenen hülyalarımın seline kapılıyorum.
o heyelanlar ki, tüm düşünceleri alıp zihnime çiviler halinde çakıyor umarsızca.
Zihnimde bir yığın izi kalır, kimseler geçiremez.
Koşar ayak yetişmeye çalıştığım yaşamımın kirli ayak izleri.