Heybemde Biriktirdiğim Sessizliğim

Rüzgârın yönünü değiştirecek gücüm kalmadı,
Yelkenleri indirdim, deniz zaten durgun.
Artık ne bir liman arayışım var,
Ne de fırtınalara duyduğum o eski vurgun.

Usulca kenara çekilmenin o vakur sızısıyım,
Kelimelerim yoruldu, sustuklarım ise derya.
Haklılık dedikleri o ağır hırkayı çıkardım;
Sizin olsun sahneler, sizin olsun bu rüya.

Gözlerimi kapattığımda eksilmiyorum artık,
Zira kalabalıklar sadece gölgeymiş meğer.
Vazgeçmek, kaybetmek değilmiş aslında;
Ruhun kendi ağırlığını bulmasıymış meğer.

Bir vedanın en sessiz haliyim şimdi,
Kırgın değilim, sadece bitti hevesim.
Öyle bir vazgeçiş ki bu, içinde nefret yok;
Sadece artık duyulmuyor kendi sesim.