Hesap Şiiri - Seyrani Göl

Bir an gelir
ışık çekilir yavaşça gözlerden,
ve insan
kendi karanlığında kalır.

Bu karanlık
geceden değildir;
içinde biriktirdiği
görmezden gelişlerin
sessiz yığınlarındandır.

Sanırsın ki kapılar kapanır yavaş yavaş,
oysa hiç açılmamıştır;
sen sadece
açık sandığın bir yolda
oyalanmışsındır.

İşte o vakit durursun,
beklersin çaresizce,
çünkü artık
kaçacak hiçbir yerin yoktur.

İçinde bir defter açılır,
ne kâğıttır
ne de yazı;
ama her satırı
yaşamadığın doğruların
izleriyle doludur.

Unuttuğunu sandıkların
geri dönmez aslında,
çünkü hiç gitmemiştir;
sadece
sen bakmamayı seçmişsindir.

Bir ağırlık çöker içine,
dünyadan değil bu;
içinde biriktirdiğin
eksik kalmış insanlığın
sessiz yüküdür.

Ve anlarsın:
insan, en çok
yapmadıklarıyla ağırdır.

Bir terazi kurulur sonra
gözle görülmez,
elle tutulmaz;
ama en ince hakikati bile
şaşmadan tartar.

Orada ne mal konuşur
ne de söz;
orada yalnızca
kalbinin hakikati durur.

Ve bir soru yükselir içinden:
“Sen kim oldun?”
Ne sahip oldukların cevap verir buna
ne de kurduğun hayat;
çünkü o an
sadece amelin kadar varsındır.

İşte hesap budur
bir korku değil,
bir uyanıştır;
insanın kendine
ilk kez dürüst bakmasıdır.

Geç kaldığını sanırsın belki,
ama hakikat şunu söyler:
Fark ettiğin an
başlangıçtır.

Ve o karanlığın içinde
yavaşça doğar
en sade gerçek:
İnsan, kendini bildiği kadar vardır,
bilmediği kadar
hiçtir…
S.GÖL