Herkes Beni Anlayamaz Şiiri - Hamit Atay

Herkes Beni Anlayamaz

Herkes beni anlayamaz,
çünkü ben sustuğumda konuşurum en çok.
Gözlerim anlatır içimde kopan fırtınayı,
dilim susar, kalbim bağırır.
Ben öyle herkes gibi gülmem,
gülüşümün içinde biraz hüzün saklıdır.
Bir yanım çocuk kalmıştır hâlâ
bir çınar gölgesinde incinmiş…
Bir yanım koca bir adamdır
omuzlarında yılların yüküyle.
Herkes beni anlayamaz,
çünkü ben gidenin ardından
kapıyı kapatıp ağlamam sadece;
oturur, acımı mısralara bölerim.
Her harf biraz kanar,
her kelime biraz ben olur.
Ben ihaneti gördüm,
dost sandığımın sırtımı nasıl üşüttüğünü bilirim.
Aşkın en güzel yerinde
nasıl yarım bırakıldığımı…
Ama yine de sevdim,
çünkü kalbim küsmeyi beceremedi.
Herkes beni anlayamaz,
çünkü ben affederim.
Ama unutamam.
Unutmadıklarım gece olur,
uykularımı çalar.
Benim suskunluğum kabulleniş değil,
yorgunluktur biraz.
Her şeyi anlatmaya kalksam
bir ömür yetmez kelimelere.
Ben sahnede dimdik dururum,
mikrofon elimde titremez sesim belki,
ama içimde bir çocuk
“beni de sev” diye fısıldar hâlâ.
Herkes beni anlayamaz,
çünkü ben kalabalıkta yalnızım.
Dostum azdır benim,
ama varsa candandır.
Menfaate değil, yüreğe bakarım.
Ben kırıldığım yerden büyüdüm,
her acı beni biraz daha derin yaptı.
Şimdi yüzümdeki çizgiler
yaşanmışlığın imzasıdır.
Herkes beni anlayamaz,
çünkü ben kolay sevmem artık,
ama sevince de sonuna kadar giderim.
Yarım kalmayı sevmem,
yarım bırakılmayı da…
Belki bir gün
bir çift göz çıkar karşıma
ve der ki:
“Ben seni anlıyorum.”
İşte o zaman
susarım…
Çünkü anlaşılmak
en güzel şiirdir.
Ama o güne kadar
bırakın herkes anlamasın beni.
Ben yine yazarım,
yine söylerim,
yine içimi mısralara bırakırım.
Çünkü bazı insanlar
herkes için değil,
anlayabilenler içindir…
Ve ben
herkes için değilim.
Hamit Atay