Hercümerç II Şiiri - İsmail Uysal

Karanlığın tek bir renk olduğunu sanırdım
Gördüm ki ak karaya, kara aka karışmış
Ne mavi mavi kalmış, ne yeşilde huzur var
Karşı yaka çoktandır bu yakaya karışmış
Renkler ve çarşı pazar halka halka karışmış

Ben ki güya insanı gözlerinden tanırdım
Göz riyaya bulanmış, kibir aşka karışmış
İki kapı duvarsız, kapısız iki duvar
Nefes başka karışmış, ölüm başka karışmış
Gözlerimin içine baka baka karışmış

Kimin gönlünü aldım kimin kalbini kırdım
Sualler üstünkörü bir meraka karışmış
Ne gezer hüsn i niyet ne gezer kurb i civar
At izi it izine filhakika karışmış
Düşman burunucunda dost firaka karışmış

Hangi bedbaht simsarın elinde diğer yarım
Sol yanım ne şekil bir ittifaka karışmış
Duvarda parmakların yarattığı canavar
Cana gelmiş, oyuna politika karışmış
Dilde temiz üreyen söz nifaka karışmış

Herkese yaren oldum bir kendime ağyarım
Garbım şimale kaymış, cenup şarka karışmış
Şehrimde her bir sokak her bir cadde her bulvar
Her meydanda kargaşa, her bir fırka karışmış
Sağın kalbinde sol var, ön ve arka karışmış

Bazen bin kâra bedel tek adımlık zararım
Hayatımın yekünü sanki farka karışmış
Zaman ne çabuk geçmiş, bilemedim oy havar!
On beşlik hayaller ne çabuk kırka karışmış
Nefes toprağa her an korka korka karışmış