Öğüt Verip Gittiler Şiiri - Nihat Kuruyer 3

En çok beyaz yakalı kara önlüğü sevmiştim
Boynumda huzur bulduğum,
Medeniyet bildiğimiz
Hele göğüs cebimde, kırışık beyaz mendilim
Asil duruşu
Kara önlüğün beyaz gülleri
Utangaç ellerin asil yüzleri

Anam - babam
Öğretmenim
Doyamadan
Öğüt verip gittiler.

Neresinden başlasam bilmiyorum
Karlı olurdu bizim köyün dağları,
Toprak su donardı
Soğuktan çatlayan eller, kuruyan dudaklar.
Zil çalınca milli andımız okunur okunmaz
Sobanın başına koşar
Ellerimiz ısınırdı
Boynuma asılı yarım silgi
Ucu bıçakla açılı bir kalem
Ders zili çalardı

Anam babam
Öğretmenim
Doyamadan
Öğüt verip gittiler.

Her yirmi üç Nisana çocuk bayramı girmeden
Ata ya saygı, marşlar türküler, yarışmalar
Günlerce heyecanını yaşardık
Bayram kutlaması bitince, de
Okulda bitmiş olurdu.
Kuzusu keçisi, bağı bahçesi
Saklambaç-kör ebe gece oyunu bilirdik.
Her öğrenci bir işçi arıydı
Bir okul biter, çobanlık başlardı.

Anam babam
Öğretmenim
Doyamadan
Öğüt verip gittiler...