Helal Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Gemilerin limanı olmalı.
Yorulduğunda,
Yükü ağır geldiğinde,
Fırtınalar koptuğunda,
Dinleneceği bir liman.

Yürekler de gemiler gibidir.
Mutlaka bir limanı olmalıdır.
Acıdığında,
Kanadığında,
Yorulduğunda,
Bazen gözleri dolduğunda,
Dinleneceği, yüklerini bırakabileceği bir liman.

İnsan, yaşamı boyunca hep ararmış
Limanını.
Bazen buldum sanır, daha da çok yorulur, hayata küser.
Bazen de başını dizlerine koyup huzur bulurmuş.

Ben de aradım.
Şöyle başımı dizlerine koyup,
Utanmadan saatlerce ağlayacağım bir omuz, bir liman.
Bulamadım.
Ne zaman bir yüreğe "limanım" diye yanaşsam, ya liman yandı
Ya da ben daha kapısında vazgeçtim.
Yıllarım, keşkelerin pişmanlığı
Ve iyikilerin hasretiyle geçti.
Kaybettim umudumu.
Küstüm kaderime.

Sonra bir gün rüzgar bir yüreği savurdu önüme.
Benim gibiydi, yaralı, umutsuz.
Dilinde tövbeler, elinde ölü kelebekler.
Kanıyordu yaraları oluk oluk.
Hiç düşünmeden yırtıp elbisemi sardım yaralarını.
Günler günleri, aylar ayları kovalarken,
O bana, ben ona alıştım.
Yaralarına zaman sürmeyi öğrendi, o da.
Dedim, kendini iyi etmeyi öğrendi.
Kanatları da düzeldi, artık uçup gider.

Bir gece bir makas aldım elime.
Kesicektim kanatlarını, uçup gitmesin,
Beni terk etmesin diye.
Ama kıyamadım.
Razı oldum kaderime, alıştırdım kendimi uçup gideceğine.

Sabahı zor ettim, uyandı, baktı gözlerime.
"Ağladın mı sen?" dedi. "Yoo," dedim, yüzümü kaçırarak.
Gitmedi, uçabilirdi, uçmadı.
O beni seçmişti, özgürlüğüne inat.
Ve bir söz döküldü dudaklarından:
"Ben gitmek için gelmedim."

İşte o gün anladım, ben limanımı bulmuştum.
Oydu.
Yıllarca aradığım, yandığım, yakıldığım,
Uğrunda yorulduğum liman oydu.
Sarıldım sıkı sıkı.
Öptü anlımdan, "helalim," dedi.
Evet, helal di bana ve helal dim ona.
Helal.
09.04.2026 06:17