Hazreti Osman Şiiri - Afşin Dualı

İffet ve haya timsali, o ulu rehber,
Edep denizinde bir inci, bir derya bu ser.
Ümmü Gülsüm ve Rukiyye’nin kutlu yâri,
"Zinnureyn" lakabıyla müjdelendi her bir vârı.
Malını mülkünü Allah yolunda harcayan,
Tebük’te orduya can, susuzlara su olan.
O yumuşak kalbiyle cömertliğin en güzel eli,
Peygamber dizinde bir yiğit, İslam’ın gülü neferi.
​
Ey Zinnureyn! Edep ve iffetin şanlı nuru,
Kuran’ı bir araya getiren, o pak, o kutlu suru.
Meleklerin dahi haya ettiği o yüce makam,
Fedakar Osman, ümmetin kalbinde açan o tam.
İslam’ın yolunda sarsılmaz bir kale, bir direk,
Peygamber dizinde bir yiğit, sevdasını ekecek.
​
Rume kuyusunu satın alıp vakfetti halkına,
Ne şöhret bekledi, ne dünya, daldı o Hakk’ın farkına.
Halifeliği döneminde Kuran’ı cem eyleyip,
Tüm ümmete en büyük mirası bıraktı, bilip.
Mazlumun derdiyle dertlenip, sabrı kuşandı,
Zulmün karanlığını nuruyla yarmaya adandı.
Şehadet şerbetini içerken o ev-i mukaddeste,
Müjdelendi cennetle, o yüce hitapta her bir nefeste.
​
"Kuran’ın cem’iyle nurlandı alem-i fâni,
Osman’ın edebiyle yankılandı her bir ani."
Yerin ve göğün şehidi,
Hakk’ın bitmez ümidi...
Ya Osman! Ya Zinnureyn!
​
Ey Zinnureyn! Edep ve iffetin şanlı nuru,
Kuran’ı bir araya getiren, o pak, o kutlu suru.
Meleklerin dahi haya ettiği o yüce makam,
Fedakar Osman, ümmetin kalbinde açan o tam.
İslam’ın yolunda sarsılmaz bir kale, bir direk,
Peygamber dizinde bir yiğit, sevdasını ekecek.
​
Kumların üzerinde silinmez bir iz,
Edebiyle yaşayan ölümsüz bir aziz.
Zinnureyn... Zinnureyn...
Radıyallahu anh...