Hazar Türküsü Şiiri - Ali Urgan

Ve bir gün milyonca kesik sağ koldan,
Ufka çattı Kürşat şeklinde "Hazar".
Güç verdi ruhsuza adıyla "Turan",
Efsunlu âlemden açar lâlezâr.

Yaralı bir kurtum şimdi yuvamda,
Ürperdi kahrından davacı "kabir".
Türk'e rehber oldum bin heyecanla,
Döktüm asırlara içimi bir bir.

Kutlu bir davâdan his bürüyerek,
Sanırım düşünür bir bilen adam.
Eğilmedi başım, dik yürüyerek,
Eridi yokluğun içinde kafam.

Suyu toprak aldı, kalmadı deniz,
Dün gibi yolunda ilerliyorduk.
"Hazar" benden, bense ondan habersiz,
Biz ki bin ümitle Hazar'ı sorduk.

Nice ruhu sardı "Hazar" sevdası,
Kımız içti atam kopuz çalarak.
Tanrı dağlarında Yesi Ovası,
Kavuşmalı yâr'e hem de koşarak.

O ses ki bu ruhu hep canlandırır,
İner gökyüzünden nice yıldızlar.
Hayat denileni aşk tatlandırır,
Can verir efsunlu güzel lâlezâr.

Hazar bende mâtem, çarpıyor sızı,
Ecdadın bana "gel" dediği yerdir.
Söndü yalan oldu, Türk'ün, yıldızı…
Hazar bende yarım kalmış beldedir.