Gözleri bulutsuydu Sudenur'un.Minyonluğu ve şirinliği güzelliğin kitabesi olmuştu.
Çocuksu olması ona olan sevgiyi büyütüyordu Çiçekleri çok severdi Okula her gelişinde sabahleyin bir gül alır çantasına asardı.Ceketine, önlüğüne, çantasına, tokasına renkli renkli çiçekler takardı.Uzaktan bir Çiçek.
Okulunda 'Çiçek güzeli' olarak anılırdı. Dersleri ortaydı..Sözleri çiçek çiçek açılırdı.Ruhunda tükenmeyen enerji vardı.Enerjik ve komikti.
-Bir gün okuldan çıkıp sahildeki bahçesi çiçekli kaffeye gitti.Masasının etrafı çiçeklerle çevriliydi.
Nereye giderse gitsin çantasında çiçekli bardağını taşır çayını ondan içerdi.Yine öyle oldu.
Garson çiçekli bardağına çayını getirdi.Bir taraftan çay içiyor bir taraftan çiçekli kalemiyle 'düşünsel yazılar yazıyordu.'
İmkansızlığı kilitleyen uzak kalışların dalışındayım
…:Denizin temizlenmiş aşka,sular susuyor senle
bitsin bir an önce sensizliğin filmi
…:sonu gelsin ki sarılsın ruhlarımız
can gülüm gibi canımda açılsan güllerden önce
…:içimde bir ağrı, güneşin doğarken ağrı’dan
RUHUN SİSLENİŞE İÇLENİŞİ
HAYRETTİN TAYLAN
Vaki yalnızlığı yücelten paragraflar asmalı bensizliği senden
Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerime sesin teselli ve teslimi
Kırılı kentlerinde uçurtmalarını içinde unutan iç çocuğun gölgesiyim korkma bende.
-Kanadını aşkın gül ağacında kıran bülbülün sesiyim.
Duyma beni.
-Adı gömülmüş umutların şehriyim. Üstüme başkent kurulmaz sen perilikten çıkarsan.
Bırak köyümde kalsın aslımın azizliği.Bırak içimde kalsın, içyüzümde gerilmiş y’okluğun.
-Bırak seni vursun son bakışın.
ateşin özünde saklı alevlerin sarar üst benliğimi
ilk baharın şimşeği gibi ilk bakışında kalır ilk kezlerim
gamzelerinde saklı gamların muhaciriyim
göç ettim gayrı senli huzurun en sıcak mevsimlerine
gizemlerinde saklanır aşkın ten yüzü
buselerinde ıslanır aşkın ben yüzü
Şairzal:
-Kapat gözlerin dedi zaman çabuk geçiyor.Saliseleri de kapat. Sen yoksan zaman da yok.
-Aşk var, sen ve zaman yok.Zahirlerin zahirelerindeyim. İçim daire daire sevgine denizine açılmakata.
-Hayra yorulmuş hayrın sularında kendime yenilmiş bir umut sancısıyım.
Ah bu uz’aklar... Kızamıyorum ki uzaklara.İçinde ak var diye.Her uzak aslında ak günlerin habercisidir. Her uzak bir kavuşmanın huzurla döllenmesi sonucu mutluluk doğurganlığıdır.
-Şimdi beni benden götüren demlerin demkeşliğini bırakma zamanı. Dahası zamanı ortadan kaldırmaya çalışan mucitliğin macitiyim.
Hayat, nefes alışlarımıza yeni bir element olmak için yaşayamadıklarımızın toplamında çaresiz. Nefesimizi kesen demlerin toplamasını ; içimizdeki doyumsuz kalanların nefsindeki çıkarmaları yapamadığından naçarlığın çarı yapar yaşanmayanlar.
-Şimdi yaşanmayacak ne varsa benimde soru olarak ağlamakta.
/T’an v’akti/
-Anlatmalıyım gece gördüğüm rüyayı. Rüya, rüyamı anlatıyordu, soyunuk cümlelerle.
-İhtişamı bitmiş yıldızların gözlerinde bitiyordu gece ve ben seni rüyamda yazıyordum.
-Elinde üç kırmızı gül vardı.Neden üç kırmızı gül dedim.
Gerçekten siz kimsiniz?
-Bu gerçeğin içinde içi alınmamış bir sorunun cevabı mı ya da cevapsız yaşamların adılı mısın?
-Özünüzdeki fitilin ışıklarını yakan, hangi yakarışın dilisin. Kendini bulma bulmacasında soldan başlayan gerçeğin soruları yarimden aşağıya giden sorulara uzandı mı?
*Kendine sorma cevaplarında ruhun ne kadar derin.
Bir kadın, annedir, duygudur, ruhtur, nazdır, özerk hazdır.
Bir kadın, fikri maşa değildir.Bir fikrin doğmatik papağını asla değildir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!