Haymatlosun Ağıdı Şiiri - Mesut Çiftci 2

Güneşte yanan tenim,
Binlerce parçaya ayrılan bedenim,
Yabancı değilim benim,
Her zaman öteki,
Her yarışta ikinci,
Ömrünce tatmamış sevinci,
Doyasıya,
Otuz iki dişini birden göstererek,
Bağrını gererek,
Gülememiş biri.

Her zaman öteki,
Her zaman başka biri,
Her muhabbette misafir,
Her mecliste kiracı,
Herkese ve her şeye yabancı,
Sanırsın başka gezegenden bir istilacı,
Yanlış adres,
Yanlış koordinat,
Yanlış hayat,
Bunun üzerine yapılan tüm şakalar bayat.

İlk düğmeyi yanlış iliklemiş birileri,
Yanlış kapıyı çalmış,
Yanlış otobüse binmiş,
Yanlış durakta inmiş,
Yanlış sınava girmiş,
Yanlış bölüm tercih etmiş,
Yanlış okumuş,
Yanlış yazmış,
Sanki.

Çırpındıkça batmışım,
Battıkça çırpınmışım,
Yaş iken bile yanmışım,
Yanılmışım,
Yalnızmışım,
Yanlışmışım,
Aldanmışım,
Yaşıyorum sanmışım…

Yol diye yürüdüğüm,
Meğer hep aynı dairenin çevresiymiş,
İçimde taşıdığım var sayılma hevesiymiş,
Attığım her adım,
Kendi gölgeme varırmış.
Ne kadar uzaklaşsam kendimden,
Yine kendime çıkarmış.

Ben,
Eksik bırakılmış bir cümle,
Noktası unutulmuş bir harf,
Sahipsiz bir zarf,
Kafiyesi unutulmuş bir şiir,
Şiirlerini kaybetmiş bir şair,
Kimliksiz,
Haymatlos,
Rüzgârın önüne düşmüş.
İçinde okunmamış yıllar,
Üzerinde silinmiş adresler var.

Bir türlü
Yerime oturmamış taş gibiyim,
Ne duvara yakışmışım
Ne de yola.
Kimsenin ezberine sığmamış,
Kimsenin duasında çoğalmamış,
İsmi yarım kalmış
Eski bir hatıra.

Şimdi dönüp bakınca,
Koca bir ömrü
Kendimi aramakla tüketmişim.
Beni benden başka
Kimse anlamaz sanmışım.
Oysa en çok
Kendime yabancıymışım.