Hayat Boşluğu Şiiri - Naki Aydoğan

Kalıp aldı düşüncem
Deprem yaratmadan dışarı atmalıyım kendi mi
İçeride kaldı kapılar pencereler
Dışarıya bakanlar
Beni görüp bana bakabilirler
Bilirler mi acaba
Beni
Kendilerini düşünürler bana bakıp
Gezdim dolaştım işimi görüp döndüm.
Kalıp almaya.
Evim yok.
Yok ben kaybolmuşum.
Sen öldün mezarın burası.
Ama ben gezdim dolaştım iş gördüm.
Yaşarken hayal kurarsın ölünce hayalet dolaşırsın.
Kimsenin içinden geçmedin değil mi?
Cezası ağırdır.
Hayaletin kesilir dönemezsin yaşadığın zamana
Göremezsin bilemezsin
Kör topal…

Ben de diyorum niye ağır geliyor evim bana.
Kalıp almamışım,
Preslenmişim.
Etim dağılmış kemiklerim ayrılmış
Ne yük ki hissediyorum.
Hayat boşluğu…
Yaşarken ne güzeldi hoşluğu.