Hatırlanan Unutulmuştur

Doğanın sevgisinden yoksun yaşadım
anamın sevgisinden
babamın sevgisinden
hatta kendi kendime sevgimden
yoksun yaşadım
yaşadım sevgisizlikle
anladım yoksunluğun öldürmediğini
çok az şey öldürür bizi
ölmek istediğinde
sipere durduğun kurşun bile
o bile yön değiştirir
ölüme yalvarmanız fayda etmez
öyle kolay mı sandınız ölümü
ipek bohçada önünüze mi konulur
öldüğümü sandım bir dut ağacının gölgesinde
bir daha dirilttiler bedenimi
alışamadım sevilmeye
sevmekten alıkoyamasam da kalbimi
kaç defa kesmeye çalıştım dilimi
çıkarmak istedim yuvalarından gözlerimi
görmemek için güzeli
mırıldanmamalıydım bestemi
medeniyetin tatlı suyuna da
yumuşak ekmeğine de
tamah etmedim
dökülecektir yapraklarınız fırtınalı havada
biz kaktüsler bir daha diriliriz
sarp kayalıklarda yeşeririz
merhamet yağmurları pamuk yeşertir
biz o tarlanın işçileriyiz
hatırlanan unutulmuştur
unutmayan hatırlamaz çünkü