Emanet Şiiri - Zehra Yurtseven

Hatice ondokuzunda bir fidandı
giderken ardında bir emanet bıraktı

Hüseyin daha bir yaşında
emziği ağzındaydı

genç kadının ansızın gidişine
''dayaktan'' dedi kimileri
doğru muydu
kimse bilemedi

ana gidince çocuk ayaza kaldı
baba evlendi
biri oksüz, biri yetim
iki bebe eve alınmadı

Hüseyin
kah Müezzin dedesinin ocağında
kah Marangoz Hafızın yanındaydı
dört teyze, iki dayı arasındaydı

geceden ıslanan döşekler
sabah olunca damdaydı
doncak gitti kimi günler okula
yediği dayaklardan
adı arsıza çıktı

teyzeler büyüğüydü
dayılardan biri yaşıtı
herkes okullara yollandı
Hüseyin
mandaların peşinde
öksüz bir çobandı

biraz dikelince başı
zehir gibi oldu aklı
''durmam'' dedi kaçtı
hem okudu hem çalıştı
üniforma Hüseyin’e çok yakıştı

bir gün bir tanıdığın evinde
bir kızla tanıştı
tertemizdi dişleri
çorapları bembeyazdı

yuva kurdu
iki evladı oldu

Hüseyin
elinden tuttu herkesin
isteyene akıl oldu
eksileni doldurdu
sırt verdi devrilene
sılayı rahim oldu memleketine

misafiri eksilmedi
sofraları çok bereketliydi
içinde fırtınalar koptu
bazen sert esti gürledi
bazen yandı söndü hislendi

bel ki de derdi
sevilmekti

o çok sevdi
herkesi, her şeyi

bir yalnızlığı sevmedi
bir de
çocukluğuna uyandığı
bayram sabahlarını

ah...
yüreğine çöken ofu
bir söküp atabilseydi...