Hasretin Demi Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalemden dökülür, hasretin demi,
Yürütür engine, yorgun bir gemi,
Dağıtır ruhlardan, gamı, elemi,
Sözlerin içinde, saklı bir derya!
*
Mürekkep kağıtla, vuslata erer,
Dizeler önüne, gülleri serer,
Okuyan aşıklar, murada girer,
Lügatin sırrına ermek, ne zormuş...
*
Usulü, makamı, hizaya gelir,
Taşlaşmış yürekler, aşkınla erir,
Yaradan bu şevki, kuluna verir,
Nağmeye can katan, nefes sendedir.
*
Maziden atiye, köprü kurarsın,
Bazen de, kanayan yara sararsın,
Vefasız kullardan, hesap sorarsın,
Sinelere konan, mühür gibisin.
*
Ne udu ağlatır, ne de tanburu,
Yansıtır cihanın, en saf nurunu,
Yıkarsın kibrini ve gururunu,
Gönül meclisinde, baş köşe senin.
*
Meşk eden dillerde, bal olur tadın,
Alemi kuşatır, o eşsiz adın,
Sussan da duyulur, senin feryadın,
Eserin sahibi, özü sendedir.