Hasretim Şiiri - Serdar Tunçluer

Seni…
Seni öyle bir yere sakladım ki küçüğüm,
Gül tarlasında bir bülbül,
Bülbül yüreğinde bir tıp,
İki tıp arasında seni küçüğüm,
Kim girebilir arasına,
Mümkünmü dayanmak,
Kan basar, kızılca kıyamet kopar attıkça yüreği,
Hele birde hasreti varsa ciğerinde,
Oy deyu, vay diye öter dilleri nerden bileceksin,
Sabret…
O kadar çok şey var ki yazılmadık,
Söylenmedik itiraflar basar kaleme,
Deftermi dayanır, açılır sayfalar belleğimde,
Senin gül tarlasında kalmış sorun,
Kokun küçüğüm,
Koklamadın ki ben gibi nerden bileceksin,

Ben türkü söylerim duyulmaz sesim,
Ben bile işitmem bazı türkülerimi,
Hele vuslat terslerse beni avuntusuz,
Küfrederim vuslata atiye kaygusuz,
Çılgınım bilir, hem ne tanır seni gurbetim,
Seni bir ben bilirim ne bilir gurbetim,
Sade bir yerdir benim gurbet dediğim,
Çeken bilir derdini ne bilir gurbetim,
Yalnız hasret var hakkı yenmeyecek,
Hasret ki sorsanda demeyecek,
Hasret dediğin acı üretir,
Çeken bilir hasreti hasrete çeken diretir,
Birde gece vardı bana şahit,
Gözü kördür dili lal,
Sarılır kimi gün saklanırsın göğsüne,
Sabah olur bırakır rezil oldum kimine,
Artık çok geç vakti güneşin,
Mümkünü yok doğsada dönüşüm,
Doğarken yürütür ömrünü zaman,
Makbere hasretim bu benim görüşüm,