Hasret Vadisi Şiiri - Özdemir Koca

Hasret Vadisine bir kere girdim,
Gönlümü gönlüne o günde verdim,
Yıkık vadilerden geçtim güzel kız,
Ne hasreti ne sevmeyi bile bildim.

Irmakları vardı dertler çağlayan,
Güzelleri vardı aşıkları ağlatan,
Çeşmeleri vardı garipler konan,
Ne hasreti ne sevmeyi bile bildim.

Uğradım aklımın bir sol yanına,
Torpil için gittim kalp otağına,
Ne gördüm ne duydum varıp otağa,
Ne hasreti ne sevmeyi bile bildim.

Sorma ayaklarım bir hal yürüdü,
Gitti gitti de bir deliye vuruldu,
Sağ yanağım sol yanağıma vurdu,
Ne hasreti ne sevmeyi bile bildim.

Kuruldu önüme sütten bir ocak,
Ateşinde yananlar ateşten kurtulacak,
Özdemir'den sorsan ne olacak,
Ne hasreti ne sevmeyi bile bildim.