Hasıl-ı Kelâm Şiiri - Bünyamin Toraman

Câlib-i dikkat harîs aftabrûyum,
Ahid kir ahidşîkenleri bozdum,
Seblâ idim lebe velikin,
Vuzerâ tahtları yaîs kaldı,

Selim, Selîmülkalb idim,
Filiz tuttu umut çektik bir filim,
Ke’enlemyekün mükâleme etme,
Münaza’ât’ât safder bir zanist.

dâr -ı fenâ hayâl bil
kadirdânım içim hâver bir il
Boş intâk, ekûllu dil
işvekâr izâe yeni nesil

a'zam hâk âb - adâlet
a-mal avec ise adem-i muvazenet
Akl-ı Selim gibi akvâl ictisâr konuş,
ihkâk-ı hak et, ihlal neken, ihmal et, bozuş

ademâbâd adliyye ye girdim,
ağrâs eken ağsân çıkaran ağyâr bildim,
ahbâr getiren akranlarım gibi değildim,
buk’avî cebâbireleri de çok devirdim,

ayyârî düzene azdâd olan âzâdeleriz,
hafâyâ işlerimizi hasıl-ı kelâmca dile getiririz,
Kelâm-ı kibâr lardan kelimeler dinleriz,
Var olan düzene baş koymuşuz siz kimsiniz.

behâ behic birimisin,
deâvîler içinde fürûzân bir ülkemisin,
garb aleminde hatrı olan kehvemisin,
hadd-i tabiî tavır gösterirmisin.

Bilirmisin bir yanım bertaraf
bilakis söndü umut bîinsâf
fehîm biri oldu fercâm bir raf
Ateş söndü izi kaldı istedi af

cenûb -i şarkî de doğdu gönlüm,
cürm işledi çâdernişindeki değişmedi yine yönüm,
dünîm yol geniş idi önüm,
düşvâr bende ebkem değil sözüm.

A-zam bir satır,
Akl-ı selim gibisine ettim hatır,
eltâflar boş çektim kahır,
emâreler anladım geldi ağır