Hasan Arpaci Şiirleri - Şair Hasan Arpaci

Çevreni, dindaşı sanma ki salak,
Şeytan kılığında insandır belki.
Hayvandan aşağı domuzdan alçak,
Dünya için belâ, ziyandır belki.

Sen yobaz; sakalınla kazan kaynatıyorsun,
Çalıp çırpıp haramla,şeytan oynatıyorsun,
Her dini kullanır ken müminler kahroluyor,
Yezid’e taş çıkartan laflar anlatıyorsun.

Hasan Arpacı,2017,Üsküdar

Ne dinimiz var be yalan dünyada,
Kullar;fitne,fesat,elem yaymada,
Şeytan taşlamaktan bakamıyoruz,
Kirlenmiş vicdanlar,dolar saymada.

Sigara;
seni yiyor,
Sende beni...
O kendini;
Dokuz yüz derecede,
Seni;

Heyy! can,
Sigarayı az iç,
Sevgiyi çok...

Sakın saraylarda,
Yürürken sokaklarda,

Ben seni,
Artık her gece,
Bulutlar üstünde düşünüyorum.
Sonra her sabah,
Yağmur gibi hayal ediyorum.
Bir de,

Kişi söyler sözünü sıkar palavrasını,
Uzaktan biri ölse tutar hemen yasını,
Şeytanla arkadaştır sahtekârlık mesleği,
Yarın ölüp gidince görürsün mirasını.

Ömür; bu dünya dan,gelip geçiyor,
Çağlar’ı dağları delip geçiyor,
Varacağın yer de kara topraktır,
Kalanı göçeni silip geçiyor.

Hasan Arpacı,2018,Üsküdar

Birisi dağda,
Diğeri barda,
Kimisi ovada,
Şımaranı hovarda...
Hepsi birlikte,
Bir müzik çalsa,

Topraktan gelenler toprak üstüne,
Yatarak;koşarlar bülbül sesine.
Ahlaksız yaşarken,şen olan bahçen,
Şimdi gazel olmuş dönmüş tersine.