Harabe Ettin Ulan Şiiri - Sadık Kocabaş

Harabe Oldum Ulan
Sinem bir harabe, baykuşlar tüner,
Sanma ki bu yangın üflersen söner.
Felek sillesini hep bize döner,
Yıkık dökük yola düşenim ulan!

Temeli çürüktür, çatısı sarkar,
Cahil olan kişi depremden korkar.
Aşkın ateşiyle canımız ürker,
Kendi küllerinden pişenim ulan!

Kahır kapısında bağdaş kurmuşum,
Sözün yapısını aşka yormuşum.
Ben bu can evini sana vermişim,
Derdi katık edip deşenim ulan!

Serseri diyorlar, varsın desinler,
Yârin lokmasını haram yesinler.
Gönül kalesini yıkıp gitsinler,
Aşkın deryasında taşanım ulan!

Sallanan binada huzur aranmaz,
Özü çürük olan aşka yaranmaz.
Yarası derindir, merhem bulunmaz,
Kendi yarasını eşenim ulan!

Dünya malı senin, sevda benimdir,
Şu garip başımda sevda dinimdir.
Menzile vardığım son menzilimdir,
Kalemsiz Şairim koşanım ulan!*