Hangi lügattan seçersen Şiiri - Murat Ülkü

Hangi lügatten seçersen seç bütün sözleri,
Dökülen yaşlar kadar artık hükümsüzdürler.
Bir kez soğudu mu kalbin o kadim közleri,
Bin güneş doğsa da buzun içinde ölürler.

Yolların tozuna karıştı eski samimiyet,
İçimde koca bir şehir yıkıldı sessizce.
Gürültü çıkarmadım, kimseden istemedim medet,
Kapıları kilitledim, anahtarı attım denize.

Özür dilemek, kırık bir vazoyu onarmak gibi,
İzi kalır, her dokunuşta keskin hatlar eline gelir.
Affettim seni, boşalsın diye ruhun o ağır dibi,
Lakin o vazodan su içmek, artık zehir gelir.

Kusuruna bakmıyorum, kusur insan mahsulüdür,
Lakin her hata, bir parçayı koparıp götürür benden.
Sana kinim yok, nefretim bile yorgun ve ölüdür,
Sadece yabancıyım artık o çok bildiğim kalbinden.

Hallederim ben, kendi içimin derin kuyusunda,
Sessizce gömerim yaşanmışlıkların ağır cesedini.
Hesap sormam kimseye, bu veda uykusunda,
Kendi içimde verdim ben senin çoktan hükmünü.

Eski yerin mi? Orası artık uçsuz buçsuz bir boşluk,
Ne bir çiçek açar orada, ne kuş konar dalına.
Oraya giden her yol, artık ebedi bir sarhoşluk,
Kimse cesaret edemez o ıssızlığın yamacına.

Affetmek erdemdir dediler, o erdemi kuşandım,
Ama güvenmek kaleydi, sen o kaleyi yıktın.
Şimdi harabeler içinde gezin dur, ben uyandım,
Sen o bahçeden kendi elinle, severek çıktın.

Gönül terazisi hassastır, dirhemle tartar vefayı,
Sen kefeyi boş bıraktın, ağırlığını yitirdin gözümde.
Boş bir uğultu artık, sürsen de bu sefayı,
Zira hiçbir karşılığın kalmadı artık özümde.

Bakma öyle hüzünle, bu vedadan da öte bir şey,
Bu bir varlığın, yokluk içinde yeniden tanımıdır.
Seni bir daha aynı yere koymamak, ey hey!
İçimdeki adaletin en sessiz, en derin kanımıdır.

Yolun açık olsun, ama sakın geri bakma yürürken,
Çünkü bıraktığın o adam, artık o evde yaşamıyor.
Garip Murat sustu, kalemini mürekkepsiz bırakırken,
Bu yürek artık sadece senin uzağında atıyor.