Sensizliğe Alışır Gibi
Sensizliğe alışır gibi yaşıyorum,
Ama ne alışmak kolay,
Ne yaşamak…
Gözlerim hâlâ seni arıyor
Kimi zaman bir camda,
Sensizliğe Düşen Gölge
Gidişinle söndü bütün ışıklar,
Ardında kalan ben,
Karanlığın ortasında bir yetim düş gibi.
Her adımımda büyüyor boşluk,
Sessizliğin İçinden
Gecenin ortasında bir rüzgar eser,
Uykusuz sokaklarda izini sürer.
Bir pencere aralanır usulca,
İçeriye düşer yıldızdan bir keder.
Sensizliğin kıyısında beklerim,
Bir deniz gibi sonsuz ve sessiz,
Rüzgârlar eser yüreğimde,
Ama sesin yok, yalnızlık var.
Her dalga seni fısıldar bana,
Sensizlik
Sensizlik, boş bir sokak gibi,
Adımlar yankılanır ama kimse duymaz.
Rüzgâr eser ansızın,
Ama tenime dokunan sen olmaz.
Sensiz Yaşamak
Sensiz sabahlar griye çalar,
Güneş doğsa da aydınlanmaz içim,
Bir rüzgâr eser tenimde usulca,
Ama sıcaklığın yok, soğuktur her şeyim.
Sensiz Yaşamayı Başaramadım
Gittin ya…
Bir boşluk kaldı senden sonra,
Ne bir ses, ne bir nefes,
Ne de umut barındı odalarda…
Sesin Uyurken İçimde
Bir zamanlar her şey sendin,
Sesin bile…
En çok da o.
Bir kelimelik nefesinle
Açılırdı gönlümün en sıkı kapıları.
Sen Var Ya Sen…
Sen var ya sen…
Bir bakışınla dünyamı değiştiren,
Bir susuşunla içimde fırtınalar koparan sen…
Adını anınca bile
SEN VE BEN
Sen ve ben, iki ayrı dünya,
Bir araya gelince kaybolan bir rüya.
Her adımda seni aradım,
Ama her adımda biraz daha yalnız kaldım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!