Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

Sen İstanbuldun, ben garip bir şair—
her semtinde bir dize, her mahallesinde bir yara.
Sana gelirdim akşamüstleri;
bir yandan boğazın tuzu, bir yandan çay kokusu,
ellerimde eski bir şiir, cebimde bitmemiş umutlar.
İlkbahar, Galata'nın taş merdivenlerine düşerdi,

Sen İsteseydin Gelmek
Bütün Yollar Bana Çıkardı
Sen isteseydin gelmek,
inan bütün yollar bana çıkardı.
Rüzgârın yönü değişirdi,
yorgun şehirler seni bana taşırdı.

SENMİŞSİN
Bir ses duydum geceyle sabah arasında,
Yüreğimin en sessiz, en derin sokağında…
Adını bilmeden dönüp baktım arkama,
Bir rüzgâr esti, kalbim dedi ki: senmişsin…
Yıllardır aradığım o eksik nefes,

Sen Ne Anlarsın Sevmeden

Sen ne anlarsın sevmeden?
Birinin adını her nefeste
İç çekerek anmaktan
Bir gözün içinde koca bir hayat kurmaktan

Sen Ne Anlarsın Sevmeden

Sen ne anlarsın sevmeden?
Birinin adını her nefeste
İç çekerek anmaktan
Bir gözün içinde koca bir hayat kurmaktan

Sen Sevdiğini Gizlersen, Başkalarıyla İzlersin

Sakladın…
Kalbini bir zarf gibi, açılmasın diye,
Korktun belki reddedilmekten,
Belki de en çok sevilmekten korktun.

Sen Sevdiğini Gizlersen, Başkalarıyla İzlersin

Sakladın…
Kalbini bir zarf gibi, açılmasın diye,
Korktun belki reddedilmekten,
Belki de en çok sevilmekten korktun.

SEN SEVMEKTEN NE ANLARSIN BE KADIN

Sen sevmekten ne anlarsın be kadın,
Sevda dediğin rüzgâr mı, esti geçti sanırsın?
Ben yüreğimi koydum yoluna,
Sen basıp geçtin, iz bile bırakmadan.

Sensizde Yaşamayı

Sensizde yaşamayı öğrendim sanma,
Sadece nefes alıyorum, o kadar…
Sabahlar sensiz doğuyor diye
Güneş suçlu sayılmıyor, ben sayılıyorum yine.

SENSİZ GECELER

Sensiz geçen her gece,
Bir ömür gibi uzun, ağır.
Bir yıldız bile yok gökyüzümde,
Bütün karanlık içimi sarar.