Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

Yollar Değil, İnsanlar Yordu Beni
Yollar yormadı beni,
taşına toprağına razıydım.
Uzundu evet,
ama nereye gittiğini bilen bir yürüyüştü.
Asıl beni yoran,

Yollarına Yorgunum

Yollarına yorgunum,
Adımlarım tükenmiş,
Her köşe başı sensizliğe çıkıyor.
Bir zamanlar umutla yürüdüğüm bu patikada,

Yollarına Yorgunum

Yollarına yorgunum,
Adımlarım tükenmiş,
Her köşe başı sensizliğe çıkıyor.
Bir zamanlar umutla yürüdüğüm bu patikada,

YOLUN ADI BENİM

Yoruldum artık başkalarının gölgesinde yaşamaktan,
Kendi adımlarımı aramaktan.
Yolun adı başkasıymış gibi yürüdüm çok uzun zaman,
Ama şimdi biliyorum…

Yorgun Adımlar

Yollarda yorgunum, adımlarım ağır,
Her taş, her toprak, bana hikâye fısıldar.
Bir zamanlar sevinçle yürürdüm ben,
Şimdi yorgun adımlarla sürer hayat.

Yorgundu benim şiirlerim,

Duygularımın yansıması, ama hep eksik kaldılar.
Bazen kelimeler yetersizdi, bazen de kalbim yorgundu,
Ama hep bir umutla, sizi anlamaya çalıştım.
Yorgundu benim şiirlerim,

Yorgun Kalbimin İzleri

Her adımda bir iz bırakmışım,
Kimi taşlara, kimi sessiz gecelere.
Yorgun kalbim sürüklemiş bedenimi,
Bir fırtınadan diğerine.

Yorgun Kalbimin Sığınağı

Ne yana dönsem, yüzümde izleri kaldı yılların,
Omuzlarımda ağır, bitmeyen yükleri hayatın.
Gözlerimde uyumamış gecelerin karanlığı,
Bir tek sende dinleniyor yorgun kalbim.

Yorgunluk Senfonisi

İnsanlar yordu beni, sonunda,
Her adımda biraz daha eksilen umutlarım,
Sokaklarda solgun gölgeler gibi,
Beni çevreleyen bitmeyen yorgunluk.

Yorgun Yıllarım
Yıllar geçti, ben aynı ben miyim?
Gözlerimde solgun bir hüzün var,
Gökyüzü hâlâ aynı mı, bilmem,
Ama içimde bitmeyen bir sonbahar.