Hamdi Oruç Şiirleri - Şair Hamdi Oruç

Ağlıyor Tarih İstanbulda Şimdi

İstanbulun gülleri ağlıyor
Ağlıyor tarih İstanbulda şimdi
Bir gül çeşmenin bağrına çakmışlar kocaman bir çivi
Kahroluyorum bu çeşmenin haline

Adın her saatime çivilensin gül kadınsın Bir -sen

Adın her saatime çivilensin gül kadınsın bir -sen
Beni mutlu ettin bir sen
Vuslat olmadı
Bana zevk-i tehattür yeter aşkımı

Abla Mezarın bir Güneştir Dünyada
Bir gül
Anne mezarı gibi
Gönlüme kazmalıyım bu mezarı
Anne mezarıyla sınır sınıra olsun
Kalmasın kara toprakta o gül O güneş...

Alemlere sonsuz rahmet gül peygamberim

Alemlere sonsuz rahmet gül peygamberim
Medineye savursalar beni tozlar gibi

Özlerim gül rüyaları

Ayrılığa bin Sitem

Ademden Havvayı ayırmış
Ayrılığa bin sitem benden

Bülbülü gülden ayırmış...

Ayrılık var

Kahroluyorum
Keşke hiç sevmeseydim
Ayrılık var
Bir avucumda ateş

Doğdum yaşadım öleceğim

Güzel be bu hayat
Doğdum yaşadım öleceğim
Hayat nedir diye bana sor
"Gül" derim açar ve solar

Evinin önünde ip atlayan çocuk...

Evinin önünde ip atlayan çocuk...
Evinin önünde gül toplayan çocuk...
Çocuk bu hayata neşe pınarı

Göklerin kararı bu

Unutuluyor bahar yaşanmaya yaşanmaya
Kışa da alışmak sanıldığı kadar kolay olmayacak

Göklerin mavisi isyanda

Bu geceyi sevdim

Ay padişah gibi gökte
Yıldızlar dolu kucağında
Güneş doğmasa da olur
Ben bu geceye gece demem