Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Bu gönül bahçesine
Sevenin sevgisine
Hakkında kapısına
İnanarak gelirim

Haktan medet umarak

Sen olmayınca hayatın anlamı yok
Obur tarafa giden çok gelen kimse yok
İmansız hayatın hiç mi hiç anlamı yok
Sessiz giden gemilerden geri döneni yok
El sallamadan gider ebede giden yolcu

Mücahit, müteahhit,müsait.
Anlatırlardı dini imanı.
Şimdi yiyorlar yetim malı.
iki bin ikiden önce Mücahit,
iki bin ikiden sonra müteahhit
iki bin on üçte her şeye müsait.

Gönül dergâhını ördüm sevgi ile
Gönlüm hak sevdası ile ısındı bak.
Ben âşık oldum can Muhammet güle,
Gönlüm onun aşkıyla kavruldu bak.

Benim gittiğim yol hak ve tektir,

Bir garip aşk hikayesidir İstanbul bizimkisi
Sana nasıl aşkımı anlatayım sen doyumsuz sevdam
Gecenin yarısı susmuş uçuşan martıların sesi
Yedi tepeni aydınlatıyor gökyüzündeki ayın dolunayı
Boğazdan geçen gemilerin homurtuları
Rüyadan uyandırıyor aniden beni……….

Güneş ufukta kaybolurken ağır ağır
Gönül ferman dinlemiyor duymuyor sağır
ilahi aşkından başı dönmüş bu fakir
Baş dönse de hep gönül ferman dinlemiyor

Allah nasip etmez her kula yanmayı

Sordum millete gören var mı? Diye
Görmeyip onu duyan var mı? Diye
Bulamadım bu asırda döndüm maziye
Gördünüz mü? Ya Ali, ya Mehmet Ali

Bulmak için sık elekten de geçirdim

Gözyaşlarım akarken Libyalı.
Müslüman olarak gülemem.
Senin yaralarını sarmasını.
Gözyaşlarını ben silemem.

Başı gövdesinden ayrılmış.

Bu âleme gelen bir günde gider
Her ne iş yaparsa kendine eder
Faziletli insanı Baş tacı eder
Git bahri kardeşim sen güle güle

Zamansız bir zamanda sen ayrıldın

Erzurum’da dadaşım var
İzmir’de efemiz var
Ankara’da seğmenimiz
Gez gör, Bizim bu Türkiye’miz

Konya’da gel der Mevlana’mız