Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Ne oldu bu gönlüm, aşkın ile doldu bu gönlüm
Senin aşkının derdiyle rabbim doldu bu gönlüm
Açtı bu gönlüm, açtı bu gönlüm, açtı bu gönlüm
Senin aşkınla bahar gibi açtı rabbim bu gönlüm

O deryaya daldı, deryaya daldı, deryaya daldı

Yer bulmasın gönlünde ne ihtiras, ne haset.
Sen bütün varlığınla bu vatanın evladısın.
Sen bir köle değilsin; ecdadına sen dua et;
Sen kahraman Türk evladısın,öyle kalmalısın.

Acılar çek inleme sakın, Ses çıkarmadan aşın.

Tuzak kurdular kahpece tuzak
Milliyetçilere 12 Eylül sabahı
İhtilalı yapan o alçak mı alçak
Hapishaneye doldurdu bozkurtları

Hangi tarihte görülmüş kahpelik

Adını andıkça içim çok açıyor
Gözlerim heyecanda ışık saçıyor
Sana yaptığım haksızlık beni üzüyor
Unutmadım yirmilik aşkım unutmam seni

Bak yıllar geçti ömrün çoğu gitti

Konya’nın uçsuz bucaksız bozkırlarında,
Torosların ağaçlarla süslenmiş yamaçlarında,
Bolu’nun Kör oğlu’nun at oynattığı Çamlı belinde,
Ağaçları büyütüp yeşerten o toprak bizim,

Adana’nın pamuk ekilen tarlalarında,

Varlık alemimde,durduğum nokta,
Seninle tükenmez bende ki sevgi…
Ömrümün geri kalan yokçuluğunda
Sonuna kadar seveceğim bu vatanı…

Engellensin yollarım, sonu geldikçe,

Ok yaydan çıktı dönmez geriye.
Yeniden dönmek şanlı maziye.
Kahramanlıktan ne kaldı geriye.
Söyle Türk oğlu susmak ne diye.

Bütün değerlerin ayak altında.

Dert olmadan derde derman olur mu?
Sular akmayınca da sular durulur mu?
Hiç gördün mü gül dikensiz de olur mu?
Sevmeyen gönülde hiç yar bulunur mu?

Gökyüzünde yıldızlar gibi bende yalnızken
Gece karanlığında sensizlik korkusu sarmışken
Aşkının ateşi beni gönülden yakmış kavurmuşken
Pişman etme beni seni gönülden sevmişken

Anlatamıyorum bu coşkun sevdamı sana

Ne gonca güllerin, aşkıyla yandım nede aşkımla yanan oldu
Seherde hiç ötemedim, nede aşkımdan bülbül gibi öten oldu
Aşkı sadece zahirde ben yaşadım ne de kullardan gören oldu
Anlamadı yar bile ne dertler çektiğimi, nede halimi soran oldu

Bir gül için, değermiydi bunca ağlamak etmek arsızca figan