Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

Emre benim soy ağacım
Derdime derman ilacım
Sümeyye sultan kızım
Zeynep benim cihanım

Rana benim ceylanım

Ben bir rüya gördüm ki, oldum divane,
Şarabı içmiş sarhoş gezene döndüm.
Aşk şarabı içerken olmaz bahane,
Aşkından çöle düşmüş gezene döndüm.

Görünce Leyla’yı aşka boyandım,

Alevi’si, Sünni’si hepimiz Muhammet ümmetiyiz
O Ali’ki bizim canımız İnananın ilim olan kapısı
Hasan, Hüseyin yüreğimizi yakan ciğer paremiz
Ayrılığa son verelim Hz. Muhammet’in ümmetiyiz

Kerbala içimizde durmadan kanayan yaramız

Aramıza girmiş dağlar sırası
Yüreğimdeki hasret yarası
Kor olsun uzak gurbet burası
Bu yavru anam sesine hasret

Nasıl özledim bilsen de seni

Bu vatan toprağını kucakla.
Senin geçmişin geleceğin bu toprakta.
Bu toprağa düşmüş olan erin.
Onlar sağlamıştır istikbalin.
Onlar göçmüş olsa da ruhları.
Koruru vatanı ruhaniyetleri.

Sen benim için en büyük zenginlik
Yaşadığım seninle en güzel güzellik
Seninle olduğum an büyük mutluluk.
Bundan büyük bir zenginlik olmaz ki.....

sular çağlar derelerinden
kekik kokusu dağlarından
yiğitlerin er meydanından
ses gelir yurdun her yanından
bu türkün yurdu Anadolu

Yetmişikibin alemde sırlar gizlenir
Her iki omzundaki ile insan izlenir
İman nuru ile de gönüller bezenir
Yunus gibi dost yolu da gözlerim

Tabduk gibi gönül dostları ararım

Kar leylim, leylim Erzurum’un üzerine yağarken
Dadaş kurtuluş bayramını da coşkuyla kutlarken
88 yıl önceki zafer heyecanını sevinçle yaşarken
Bir başka ayrıcalık oluyor canım dadaşım benim

80 emim kırata binmiş o günün heyecanı yaşıyor

Niye gönül böyle hüzündesin
Sende mevsim gibi kışta mısın?
Bülbül gibi söyle sen yastamısın?
İnliyorsun dertliler gibi inim inim

Zamansız gördün mü çiçek açanı