Halbuki Şiiri - Yılmaz Tizgöl

HALBUKİ

Ne kadar sensizmişim, sen yokken,

Seninle yaşıyormuşum halbuki.

Soluğun nefessiz kalması...

Yaşamak senmişsin halbuki.

Ekmeğin, yemeğin tadı tuzu yok.

Sofranın hiç yokmuş hürmeti.

Senmişsin bereketi evrenin,

Kıymeti senmişsin halbuki.

Yağmur yağıyor, kokmuyor toprak.

Yaprak düşüyor dalından hırpalanarak.

Kuşlar sessiz, çıtı çıkmıyor.

Mevsimler senmişsin halbuki.

Yarı ölü gibiyim, yarımım canlı.

Kalmadı hiçbir şeyin heyecanı.

Doğuran senmişsin ilk canı,

Yeşerten senmişsin halbuki.

Gördüm ki dünya kör, hayat dilsiz.

İçimde pişmanlık benzersiz.

Anladım olmazmış hayat.

Anlamı senmişsin halbuki.

Sensizlik ölümmüş, bilmedim.

Kokun ekmek gibi nimetmiş.

Bir bardak su misali değerin,

Olmazı senmişsin halbuki.

Tövbem, niyazım Ulu Tanrı'ya.

Kul hakkı ödenmezmiş öyle ya

Al canımı, dedim yüce Mevla'ya.

Alacaklı senmişsin halbuki.

Son çaresi bu işin senin affınmış.

Helâl edilecek senin hakkınmış.

Hâkim, savcı, kitaba bakınmış.

Kararım senmişsin halbuki.

YILMAZ TİZGÖL

21.07.2026 / Nijni Novgorod