Çalıkuşu Şiiri - Alper Tunga 3

herkese dikkat et!
her şeyi anla!
kimseye bakma!
herkesi gör!

eskiden içimdeki denizleri
yırtıp yakılmak üzere
yazdığım sayfalara bağışlardım.

doğru! hep çok sevildim.
ama çok terkedildim.
söyledim lider karakterliydim
kendimi fazla kaptırıyordum.
en küçük hatamda terkediliyordum.

yaptığım her şeyi açıktan!
hiç kimseden korkmadan.
bu benim işte ve saçma cesaretim.

herkesin hayatında sadece bir karakterim.
ben böyleyim, istesem de... istemesem de
herkes için bir anı veya anılardan ibaretim.

o anılarımdan gelen sesler ve söylenenler;
ben bu adam kadar
enteresan birini görmedim.
nerede acaba?
bu çocuk başka bir dünyaydı
ne oldu acaba ona?

şehirler, yıllar, yollar...
insanlar, hayatlar... ve daha niceleri.

hayat içinde bir sevgiyi taşıyabilmektir.
taşıdım sessizce, anlatmadım...
dinledim, hüzünlendim. söylemedim
kendi kalbimi taşa çevirdim, yaktım!

sakındım! mutlu bir güne ulaşacaktım
yürüdüm! yürüdüm işte... yürüdüm!
yıllarca uzun uzun yollarca büyüdüm.

nedir hayat?
savaşmak mı güç budalası insanlarla
zorbalarla anladığı dilden konuşmak mı?
herkesin unutacağı bir kahraman olmak mı?

alışkınım!
şimdi benim beş veya altı yaşım;

Müdür Orhan?
Komutan Rıza?
Hülya Öğretmen?

işte benim çocukluğum!
al senin olsun.

mademki ''beni sevmek'' sana çocukluğunu vermişti
anlattığım o çocukluk da senin olsun.
ben o çocuğu her gün unutmak istiyorum.
herkesin terk ettiği o çocuğu
içimde artık taşımak istemiyorum.

her defasında en küçük hatamda
insanların gideceği gerçeğiyle
ne hata yaptığımı bilemeyecek olmamla...
herkes gibi hata yapabilecek
lüksümün olmamasıyla

ve ben! sürekli sürekli...
olmayan bir maskemin düşeceği korkusuyla
ve bu kaçınılmaz sonun..
her seferinde yaşanmasıyla..

doğum günü dahi kutlanmamış bir adamın
her gün izleyip baktığı hediyeyi madem ki geri aldın.
benim çocukluğumu da al bari!

hayaline bile ihanet edemedim ben.
merakımdan bir çok belaya bulaştım
her dünyanın içine girip bakıyorum.
gizlenme gayreti duymuyorum.

senden sonra! kimseyi sevemedim ben
bunu sana dahi söylemeden.
geçip gittim hayatın içinden.

sessizliğini çok sevdim, konuşmamanı sevdim
var olmuş olmanı çok sevdim.

sana zarar vermemek için;
kendimi hiçe saymamı...
bunu sevemedim!
yıllar sonra buna yenildim.
sana geldim! sana ne olduğunu bilemeden.
hiç kimseyi düşünmeden.

ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
bin yıl geçse gelmez dediler bana
bin yılın on dördünü tamamladım ama...

ikinci hediyende aklım fikrim kendini kapatsa da
günlerce uykulara ve rüyalara teslim olsam da
sende bunu bilmiyorsun işte...

şiir de bilmiyor
bende bilmiyordum
sende bilemezdin
ilk defa mutlu oluyordum...
gidiyor musun?

ama sen gidiyorsan, haklısındır. buna inanırım.
yapmışımdır vardır muhakkak hatalarım.