Hakikat Şiiri - Kasım Kobakçı

Sonsuz duvarlar çöktü, etrafımdan,
Gölgem süzüldü, ıssız yatağımdan,
Ruhum soyundu, gizli kederleri,
Örtüm yırtıldı, hissiz ayağımdan.
*
Rüzgar savurur, mahzun umutları,
Kimsesiz gece yutar, bulutları,
Yüzüm sarardı, karanlık dibinde,
Zaman eritir, soğuk hudutları.
*
Yabancı koku sardı, yastığımı,
Leyla görmedi, nasıl yandığımı,
Karanlık yuttu, sönmüş yıldızları,
Kimse sormadı, nasıl battığımı.
*
Beden yansın ateşte, yavaş yavaş,
Ruhumda kopan, o amansız savaş,
Şekli silindi, beyaz cisimlerin,
Zalimce vurdu, şiddetli ağır taş.
*
Zaman savurur, eriyen telleri,
Rüzgar dağıtır, sararmış gülleri,
Işık ısıtmaz, uyuyan sabahı,
Mevsim unuttu, kavrulan çölleri.
*
Şubat ayazı, dondurur suları,
Gökten düşen kar, kapatır yolları,
Deniz köpürdü, kıyıya vurmadan,
Ateş eritir, demirden putları.
*
Bozkır ortası, koşuşan atlarız,
Yağmur yağınca, uzayan otlarız,
Köyden inerken, yokuşu tırmanıp,
Ağır dertleri, ikiye katlarız.
*
Çamlar altında, gizemli şu batak,
Toros başında, titreyen kör yaprak,
Yıldız akışı, erişilmez ufuk,
Zihnimde battı, acı yüklü mızrak.
*
Şekilsiz ortam yaratır, tahribat,
Yıkık zeminden sıkılır, tabiat,
Kabuk yarılıp, deriyi oyarken,
Üşüyen tenler, arıyor hakikat.