sessizliğinde buldum seni
raks etmene
konuşmana gerek yok
yüzündeki çizgiler atlasından
bana yer ayıran
bir gülümseyiş
Tavşancıl Tren Kazası….8 ölen Kişiden biri benim yakınım..
Sana göre gereksiz toplulukları oluşturan biriydim
Ama doğdun
Çalıştın
Şimdi ise
Eminönü’ndeyim
Düşünmek için yalnız gezmek
Nereye gittiğimi bilmeyen ayaklarımın
Gittiği yöne yolculuk
Belki biriyle tanışırım kimbilir
Benim gibi kaç kişi var bu kentte
Hayatıma hayallerin güzelliğini anlatan adam
Hep zorluklarla geçmiş hayatı
Büyük gerçekler
Şimdi büyük bir hayal oldu
Onun için
Hayat pembeydi belki
Ağlamalımı yoksa
Gülmeli mi bilmem
İçimde bir başkası var
Olmamasına rağmen cebimde
Önüme çıkan ilk dilenciye
Veriyorum yol paramı
Karanlığın götürdüğü
yollar
kırlar
hafiften sürdürüle gelen sarhoşluk
deniz kavminden arkadaşım yakamoz
birde ay eklenince
Siyah beyaz penceresinden
Eski bir fotoğraf görünen
Yıkık bir taşra evinden seyrettim kenti
Sen içinde yoktun.
Peki dedim
Yollarda ararken seni
Vurgun
Yokluğunun vurgununu yedim
Ayaklarım yolları tutmuyor artık
Beynim olayları
Seni yazdığım sayfalar arasından buluyorum
Günlerin adını
Göz göre göre yitiriliyor hayatım
bir zamanlar
adına
insanca yaşamak dediğim
anılarım vardı
şimdi bulamıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!