Meziyete mucizeyi ekleyip
Sînem yarıp, hayâlimi görseler...
Besmeleyi bir duaya yükleyip
"Şifâ" deyip, dil ucuma sürseler.
Avuç açsam Yaradan'a yakarsam
Her duaya ihlâs ile yaş karsam
Kırık kalbe merhem olsam, onarsam
Hak edenler arzusuna varsalar.
Işık yaysam, fersiz kalan gözlere
Tâkat olsam emekleyen dizlere
Ayar çeksem haddi aşan sözlere
Kem kelamın defterini dürseler.
Yıldız olup gökyüzüne yayılsam
Mehtaplara ganîmetten sayılsam
Anıların başucuna koyulsam
Her geceden hatırımı sorsalar.
Sicim gibi yağsam susuz çöllere
Bülbül konsa naz ederek güllere
Uzatsalar nârin, zarif ellere
Sevgi ile kuşatsalar, sarsalar.
Sandık olsam, odalarda beklesem
Güzellerin çeyizini saklasam
Vuslata dek göz nurunu koklasam
Gün gelince yüreğimi yarsalar.
Şualarla göz kırparak uyansam
Karanlığın kapısına dayansam
Her çiçekte ayrı renge boyansam
Derman diye ilaçlara karsalar.
Zâlim dağlar olmasa da oralı
Ferhat'ları bırakmasam yaralı
Hiç kalmasa bahtı kötü, karalı
Tüm âşıklar murâdına erseler...
Kayıt Tarihi : 24.04.2012 21:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




TÜM YORUMLAR (1)