Güvercinboynu Şiiri - Ersin Kurt

Aylak insan meşguliyetiydi işlerim
Gün aşırı son treni uğurlardım gardan
Bir gece dönüş yolunda ansızın
Gözlerim değiverdi gövdene.
Beklemekten kök salmış
En saygın ağacıydın İstasyon Caddesi'nin
Dudakların soğuktan bunalmış bir eski nisandı,
Mayısa ıslık çalan.

Artık tanış olmuştu bakışlarımız
Yine de en başta ön yargımı ve korkaklığımı
Derin uykularından kaldırıp,
Şüphe şemsiyesinin altına sığındım
Çok uzağındaydım yakınlaşmanın, olsun

İlk hamleyi yapmak cesurların işidir
Yanaklarına konan alları yok sayıp
Masanın tam ortasına bıraktın gururunu
Hamuru ateşle yoğrulmuş
Kalbinin sıcaklığını avuçlarıma emanet ettin
Cesaretinden ay gibi parladı boynundaki madalyan
Renkleri, güvercinboynu.