Güven'in Ardından Şiiri - Güven Tekin

Nazar boncuğu olsun,
Kırgın olduğum herkes armağan olsun.
Bilmediğim diyarlara selam olsun,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.

Bilinmedi kadri kıymeti,
Küsmedi yine de, sessizce gitti.
Şimdi şiirler öksüz, yetim kaldı;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Adı Güven’di, duyuramadı
Sesini, yüreğini kimseye...
Sustu şimdi mısralar, hüzün dolu;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Keşke zamanında değeri bilinseydi,
Şimdi ah vah etmenin zamanı geçti.
Yaralı yüreğine kimse girmedi,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Toprak ana, sıkı sarıl Güven’e,
Dünyada kimse anlamadı onu.
Sen şefkatle ısıt bağrını;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Geriye öksüz, yetim şiirler kaldı,
Kimsenin umurunda olmadı.
Sessizce geldi, sessizce geçti;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Kader gülmedi bahtına,
Her gün ağladı yolun sonuna.
Bildiğini aldı, gitti ansızın sonsuzluğa;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Nazar mı, felek mi bilmem,
Garip bir Güven’di, geldi de gitti.
Artık ağlamak beyhude, boşuna;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Her şey boşuna artık,
Dünya yalancı, her yüz yabancı...
Toprak, sen değerini bil artık;
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Yükü ağırdı, omuzları çöktü,
İçindeki zehri kağıda döktü.
Gönül sarayını ellerle yıktı,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Bir lokma ekmek, bir yudum sevgi,
Bulamadı cihanda kendine dengi.
Soldu hayatının o parlak rengi,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Dost bildikleri birer birer kaçtı,
O ise herkese sinesini açtı.
İyilik ekti de ayrılık biçti,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Kalemi kırıktı, mürekkebi kan,
Kalmadı bedende o eski derman.
Yazıldı alnına amansız ferman,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Geceler şahittir uykusuzluğa,
Mahkum edildi hep lüzumsuzluğa.
Yürüdü korkmadan sonsuzluğa,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Bir rüzgar esti de yaprağı düştü,
Sevenleri değil, dertleri bölüştü.
Bu fani alemde sanki bir düştü,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Kapısı çalınmaz, hatrı sorulmaz,
Yorgun yüreğine merhem bulunmaz.
Gittiği yerlerde artık yorulmaz,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Taş bağrına bastı, sustu dilleri,
Tutmaz oldu artık o can elleri.
Kurudu bahçesinin gonca gülleri,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
İnsanlık masaldı, o gerçek sandı,
Her gülen çehreye safça inandı.
Kendi ateşinde kavruldu, yandı,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Vefa dedikleri tozlu bir rafta,
Güven’in yüreği bambaşka safta.
Kalmasın gözünüz o kara gafta,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Sırtında hançerler, dilinde sabır,
Bekliyor onu şimdi soğuk bir kabir.
Dünya dediğin koca bir cebir,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Kuşlar bile yas tutar ardından,
Kurtuldu dünyanın kirli derdinden.
Vazgeçti nefsinden, malından, serinden,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Gözyaşı pınarı kurudu akmaz,
O şimdi göklerden bizlere bakmaz.
Ateş düştüğü o yeri yakmaz,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Adını andıkça sızlar bu sine,
Dönüp de bakmadı bir gün mazine.
Kavuştu sonunda tek hazinesine,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Bir yıldız kaydı da gece karardı,
Gül yüzü sarardı, soldu, sarardı.
Sanki bu dünyada hep bir zarardı,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.
​
Fatiha okunsun, dua edilsin,
Bırakın o artık huzura gitsin.
Bu gamlı hikaye burada bitsin,
Sessiz çığlık Güven geçti bu dünyadan.