Gurbet Şiiri - Naile Öztürk

Gurbet

Gurbet ellerde kala kaldım ben…
Ne dönebildim yurduma, ne de unutabildim seni.
Bir valize sığdı sandılar ömrümü,
Oysa kalbim, adının geçtiği yerde kaldı.

Bu özlem, bu hasret yıprattı beni…
Geceler omzuma çöktü, sabahlar yabancı uyandı.
Takvim yaprakları eksildi sessizce,
Ben ise sensizliğin hesabını tutmaktan yoruldum.
Günlerim sayılı artık…
Bir zamanlar geçmeyen günlerim,
Şimdi su gibi akıp geçer oldu.

Her geçen gün, beni senden biraz daha uzak,
Topraktan biraz daha yakın kılıyor.
Dön desem, dönemezsin belki…
Geri dönsen, el adamı kınar;
"Dün giden bugün niye geldi?" derler.
Oysa kimse bilmez,
İnsanı gurbetten önce ayrılık öldürür.

Ben seni beklemeyi kader bildim,
Adını her duamın sonuna iliştirdim.
Belki bir gün rüzgâr memleketime döner de,
Senin sesini de beraberinde getirir diye.

Her akşam güneş batarken,
Hasretini geceme yıldız diye astım.
Şimdi hangi şehirde adımı unuttun bilmem,
Ben hâlâ aynı gurbet akşamında seni bekliyorum.
Her tren sesi "geliyor" diye çarptırıyor kalbimi,
Her sessizlik biraz daha eksiltiyor ömrümü.
Ellerim boş, gözlerim yollarda...
Bir sen dönmedin, bir de yüzüm gülmedi.

Ne mektubun geldi, ne de sesin…
Beklemek bile yoruldu benden önce.
Yüreğimde açan umutlar,
Sonbaharın yaprakları gibi birer birer döküldü.
Ben yine de seni kötü anmadım;
Sevdamı, gururuma yenik düşürmedim.
Dönme artık... Biliyorum, çok geç.

El adamı kınar, zaman da bizi affetmez.
Bana düşen, gurbetin soğuk taşlarına adını yazmakmış meğer.
Günlerim su gibi akıp giderken, ömrüm de usulca tükeniyor.
bir gün adımı rüzgâr soylerse sana,
Başını göğe kaldır ve sessizce dua et.
ben senden vazgeçmedim,
Sadece sana kavuşamadan ömrümü tükettim.

Bir mezar taşı sorarsa son dileğimi, tek cümle yazsın:

"Bu gurbet öldürmedi beni...
Beni, seni severken sana kavuşamamak öldürdü."