Günler Geçiyor Neşesiz Şiiri - Kasım Kob ...

İş bilmeyen siyasetçi, meydanda niye bağırır?
Herkes yalnız, herkes bitkin, insanlık bütün kimsesiz;
Toprak küsmüş, tohum bitmiş, fırtınayı kim çağırır?
Dört bir yanda kaos hakim, sokaklar artık kıymetsiz.
*
Makineler çalışmıyor, pas tutmuş hep o dişliler,
İş görmezlik baskın olmuş, kör düğümdür hep iplikler,
Üretimden hiç eser yok, çökmüş bütün o tesisler,
Emek zayi heder olmuş, yıkık duvarlar temelsiz.
*
Harcamalar ve gider çok, ateştir bütçeyi yakan,
Kırık dökük masalar da, çöplüktedir kayıp volkan,
Boş dosyalar yılgınlıkta, gözyaşıdır selde akan,
Gelecekten umut kestik, yiğitler suskun ve sessiz.
*
İtaatsiz her bir bünye, kural tanımaz ve durmaz,
Güvensizlik kol geziyor, dostlar dahi selam almaz,
Yıkım girmiş kalp içine, sevgiden bir eser kalmaz,
Kargaşa ve şiddet dolu, akıllar kalmış dümensiz.
*
Tebelleş olmuş uyuşuk, ruhu derinden bağlıyor,
Kırbaç gibi şaklar öfke, hep yürekleri dağlıyor,
Kan dökülüp kaos başlar, analar her gün ağlıyor,
Vicdan sağır, kör ve dilsiz, yarınlar artık nedensiz.
*
Değerlerin hepsi çürük, tüm mezatlar da satılmış,
Okur yazar, kalem kağıt, köşeye mahzun atılmış,
Şiddet kötü mizah gibi, zehir umuda katılmış,
Bak inliyor yıkık toplum, hayat geçiyor gayesiz.
*
Yoksulluğun kederiyle, evler barklar hepsi talan,
Sefaletin içindeyiz, doğru bilinmiş hep yalan,
Acı hüzün kol koladır, boş bir mazi arta kalan,
Devran böyle dönmez artık, soluk tutulmuş nefessiz.
*
Nar tanesi gibi her şey, patlayarak üste çıktı,
Etraf kör kaos şiddeti, bütün insanlığa çattı,
İş görmezlik ağını, hep derin derin içe attı,
Devlet çökmüş toplum batmış, günler geçiyor neşesiz.