Güneşi İçinde Taşıyan Kadın Şiiri - Can ...

Kadın bir liman arar çocukluğunda,
adı babadır.

O limanda fırtına dinmez belki,
ama insan güneşi onun avuçlarında
saklı sanır.

Dağ eksikse, gölge yetim kalır;
çocukluk biraz erken susar.

Sonra aşk çıkar karşısına,
kalbi yeniden liman sanır birini.
Yaralarını göstermez,
Gülüşünün arkasına saklar tuzlu denizleri.
Çünkü gülüşünde güneşi eksik baktığı içindir.

Sevdiğini güneş bilip
üşüyen yerlerine tutar yüzünü.
Bazen yanar,
bazen ısınır.
en çok da güvende hisseder.
sımsıkı sarılır.

Ve bir gün anlar:
Aşk bir sığınak değil,
bir aynadır.

Başını kendi omzuna yasladığında
içindeki çocuk fısıldar:
“Güneş dışarıda değil,
senin içinde doğuyor.”

O zaman sever yeniden,
ama yaslanmak için değil;
yan yana yürümek için.