Güneşe Hasret Şiiri - Zehra Balsatar

Ruhumun derinliklerine bir hasret işlemiş ki
Yar eli değse de sineye bu bedene vuslat yok
Kirpiklerden damlayan yaş,
İstemeyen bir gönül çelişki
Bu senede kavuşmak yok ey can, vuslat yok

Her bahar sana açmak için kaparım
Gönül sarayımı, tek tek her yaprağımı nevbaharım,
Ama sen gelmediğindendir sonbaharım
Seninle olamamak varlık içinde yokluk
Bunadır tek isyanım

Toprak özüme yanmak düştü ne çare
Gönül garip gönül bitkin biçare
Varıp senin yalan dünya kadehinde
Mest olayım yok olayım tek çare...

Güneşi kaybeden hayatı kaybeder ya
Ben son demde hep derd-ü figandayım
Sensizliği tattığım günden beri Ey ☀️ Güneş !
Zifiri katran gecenin kollarında yanmaktayım...