Güneş solgun doğar Şiiri - Murat Ülkü

Güneş solgun doğar, ufuklar duman,
Toprak küskün kalmış, yorgun bir zaman.
Betonlar yükselir, ruhlar perişan,
Eski hatıralar oldu bir yalan.

Gökten rahmet değil, asit dökülür,
Doğanın bağrından canlar sökülür.
Yeşilin yerine zehir dökülür,
Dünyanın boynu, büküldükçe bükülür.

Buzullar eriyor, denizler hırçın,
Mevsim şaşkın artık, dengeler yalın.
Kış ortası bahar, yazları boran,
Kalmadı dertlere bir merhem süren.

Kodlarla örüldü yeni bir kafes,
Makineler almıyor buz gibi nefes.
Akıl metalce soğuk, duygu bir heves,
Yankılanır her yanda, yapay bir ses.

Gözler ekranlarda, gönüller ırak,
İnsanlık yolunda kalmadı çırak.
Dokunmak unutulmuş, her şey bir tuzak,
Sanal bir alemde savrulur yaprak.

Merhamet kiralık, sevda bir veri,
Adımlar ileri, ruhlar hep geri.
Unuttuk toprağı, unuttuk teri,
İşgal etti bizi çiplerin feri.

Zaman bir değirmen, öğütür bizi,
Silinmiş tarihin o derin izi.
Algoritma çizer kaderimizi,
Hisseden yok ki, artık çelikten sızı.

Yapay zekâ güler, insanlık ağlar,
Erimiş tepeler, kurumuş bağlar.
Kendi elimizle örüldü ağlar,
Maziye hasretle bakıyor çağlar.

Dünya ve insanda kalmadı vefa,
Sanki her nefeste sürülür cefa.
Lakin umut vardır, bitmez bu rüya,
Güzellik taşınır yine dünyaya.

Yaz Garip Murat yaz, kalmasın gizli,
Bu yalan dünyada, kaldım ben yaslı.
İnsan kalabilmek en büyük zafer,
Şu fani dünyada her ruh bir nefer.